Verslagje van vandaag (10/3/2008)

Wat ik goed gedaan heb:
- Ik heb iemand die op mijn vakgebied werkzaam is gebeld. Drie weken geleden vroeg ze me of ik wilde adviseren over eens stuk dat ze me nog zou sturen. Ik greep dit met beide handen aan omdat ik hiermee contacten op kon doen die voor mij handig zijn en bovendien wat meer thuis raak in de werkcultuur van dit land. Toen ik echter niets van haar hoorde dacht ik dat ze me toch niet slim/competent of wat dan ook genoeg vond en zag er tegen op om haar er over te bellen. Toch heb ik het vanmiddag gedaan. Ze was buiten de stad en haar bereik was zo slecht dat we niet goed konden communiceren. Ik heb haar gezegd dat ik morgen terugbel. Geen resultaat, maar de aanzet is er.
- Ik heb me ingeschreven voor een twee daagse conferentie op mijn vakgebied, waar ik alle kans heb om vakgenoten te ontmoeten en feeling te krijgen voor hetgeen hier speelt.
- Ik heb een mailtje gestuurd aan iemand om te gaan koffie drinken. Ik zag hier tegenop omdat hij me enkele weken geleden heeft voorgedragen bij zijn baas, die me vervolgens enkel 'handige kennis' afhandig heeft gemaakt en me verder liet zitten. Ik schaamde me tegenover hem.
- Ik heb een koffieafspraak gemaakt met iemand die al jaren werkzaam is op mijn vakgebied en inmiddels tegen de pensioenleeftijd aanzit.

Wat ik uitgesteld heb tot 'later':
- Een telefoontje aan iemand die heel vaak zegt dat we binnenkort moeten afspreken, voor mij ook een handig persoon is om nader te kennen, maar die erg druk bezet is, waardoor onze afspraken steeds in het water vallen. Ik heb aangeboden vrijwilligerswerk voor haar organisatie te doen, maar sindsdien lijkt ze nog minder toegankelijk dan eerder. Ik schaam me tegen over haar omdat ik het gevoel heb dat ik alle tijd heb, en verder weinig te doen heb terwijl zij zich een slag in de rondte werkt. Ik heb het gevoel dat ik me opdring aan haar.
- Achter een klus aan bellen om uit te zoeken in hoeverre ik daar geschikt voor zou zijn. Ik ben bang dat als ze mijn buitenlandse accent horen en merken dat ik geen beroepsmatige ervaring heb in het vak, zullen gaan bulderen van het lachen...( 'HaHaHa')
- Mensen bellen die ik mijn resumé heb toegestuurd en van wie ik niets vernomen heb. Ik schaam me dat ik me aan hen opdring.
- Een koffieafspraak maken met iemand die werkt op een plek waar ik ook wel zou willen werken.

Gevoelens/gedachten
Mijn collega's uit mijn vorige werkkring zouden hoogst verbaasd zijn als ze zouden weten van mijn onzekerheid, zeker op het sociale vlak. In mijn werk was ik over het algemeen juist zelfverzekerd en ik had een sterke visie op de gang van zaken. Maar zoals hierboven te lezen valt stel ik telefoontjes uit, zeker als het er echt op aan komt. Dan ga ik dralen. Voordat ik in de 'sneltrein' van mijn vorige carrière belande, heb ik na mijn afstuderen kort geprobeerd om in mijn eigen vakgebied terecht te komen (wat niet gemakkelijk is). Meestal kwam ik echter niet verder dan mijn eigen selectieproces. Ik wees mezelf al af voor een baan voordat een ander dat kon doen. Deze neiging is weer terug. Bang om te falen, om niet het soort werk te kúnnen/mogen doen dat ik het liefst zou willen. Falen in een vakgebied dat je niet na aan het hart ligt is niet erg. Dan is er immers een logische verklaring? Ik denk dat dit laatste - hoe tegenstrijdig ook- een verklaring is voor de snelle carrière die ik in de afgelopen jaren maakte.

Ik ben zo bang voor afwijzing, dat ik ook al heel snel ergens een afwijzing in zie. In contacten is dit echt funest als je op zoek bent naar ander werk! Misschien had de eerste vrouw het gewoon te druk om mij het stuk nog toe te mailen voor ze het zou indienen, misschien heeft ze mijn Nederlandse naam in mijn mailadres verkeerd gespeld.... misschien... en dan nog wat geeft het om te worden afgewezen... ergens anders lukt het misschien wel. Bovendien weten ze niet wat ze missen...;-)

Verder zit mijn schaamte mij in de weg. Wellicht vind ik het lastig om afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben eerder iemand die zijn eigen boontjes dopt. Ik ben van nature niet echt geneigd om de hulp van anderen in te roepen. Terwijl ik het - ook toen ik nog werkte - het helemaal niet gek vond als een ander mijn hulp inriep om zich te orienteren op een loopbaan, of vanwege mijn contacten. Sterker nog, dat vond ik meestal heel erg leuk!

Ik vrees dat ik de komende tijd nog regelmatig van dit soort bespiegelingen zal opschrijven. Iets rationeel weten is niet hetzelfde als gevoelens van schaamte en onzekerheid onder controle hebben.

Ik hoop dat dit alles niet te saai wordt voor mogelijke lezers.... maar goed, jullie kunnen natuurlijk altijd weer verder surfen!

Anonymous

Inspiratie: Boedhistische spreuk op Blog Martien van Steenbergen

Uzelf overwinnen is een overwinning die door niemand teniet kan worden gedaan.

http://martien.aardrock.com/2007/10/03/zelfoverwinning-is-machtig/

Inspiratie: Haruki Murakami

Murakami's verhalen worden gekenmerkt door eenvoud en intimiteit, maar ook door inzichtelijkheid, grootsheid en magisch realisme. Ik heb grote bewondering voor de manier waarop hij weet te schrijven over onderwerpen als angst en eenzaamheid. De volgende twee citaten uit zijn verhalenbundel Blind Willow, Sleeping Woman - over angst - inspireren me in mijn zoektocht:

Uit 'The Mirror':
'The Mirror' vertelt het verhaal van een jongen die nachtportier is op een school. Hij schrikt gedurende de nacht een paar keer van een geest die hij ziet in de spiegel. Het spiegelbeeld lijkt op hem, maar het was hem niet. Aan het eind van het verhaal concludeert de vertellende hoofdpersoon:

'What I saw wasn't a ghost. It was simply - myself. I can never forget how terrified I was that night, and whenever I remember it, this thouht always springs to mind: that the most frightening thing in the world is our own self. What do you think?'

Uit 'The seventh man':
'The seventh man' gaat over een man die als kind zijn beste vriend ziet verdrinken in een hoge golf. Hij geeft zichzelf de schuld van het voorval, omdat hij altijd een beschermer was van zijn vriend. De laatste blik van zijn vriend ervaart hij als beschuldigend. Dit beeld blijft hem achtervolgen. Hij wordt achtervolgd door schuldgevoelens en nachtmerries en is niet langer in staat om in zijn geboortedorp te blijven. Hij vraagt zijn ouders of hij mag verhuizen naar familie in een andere plaats. Na het overlijden van zijn ouders vind hij tekeningen die zijn vriend voor hem gemaakt heeft. In deze tekeningen ziet hij dat zijn vriend helemaal niet iemand was die schuld op hem zou willen leggen. Hij gaat terug naar zijn geboortedorp en loopt de zee in. Zo bevrijdt hij zich. De laatste alinea van het verhaal luidt:

'They tell us that the only thing we have to fear is fear itself, but I don't believe that', he said. Then, a moment later he added: 'Oh, the fear is there, alright. It comes to us in many different forms, at different thimes, and overwhelms us. But the most frightening thing we can do at such times is to turn our backs on it, to close our eyes. For then we take most precious thing inside us and surrender it to something else. In my case, that something was the wave'.

360 graden

Op deze blog zal ik regelmatig verslag doen van mijn zoektocht naar werk en een leven dat mij me past. Enkele maanden geleden heb ik besloten om mijn baan op te zeggen en me (tijdelijk) in een ander land te vestigen. Ik heb meestal met veel plezier hard gewerkt, maar ook altijd geweten dat er verschillende soorten werk zijn die ik liever zou willen doen. Het probleem is echter dat ik er moete heb om mijn richting te bepalen. Dat heeft verschillende oorzaken. Ik ben goed in veel uiteenlopende dingen. Voor de meeste zaken kan ik wel interesse opbrengen. Bovendien heb ik in mijn vorige werk aangetoond dat ik op een vakgebied dat me vreemd is en me eigenlijk ook het minst aan het hart ligt, snel carriere kan maken.

Het soort werk dat ik het allerliefste zou willen doen is dungezaaid. Ik wordt behoorlijk gehinderd door mijn bescheidenheid , angst en gevoelens van minderwaardigheid bij het mezelf profileren. Ze weerhouden me soms om tot actie over te gaan. Ik ben geneigd om me dommer voor te doen dan ik ben. Tegelijkertijd heb ik moeite om me te focussen op wat ik nu 'echt wil' omdat er nu eenmaal ook brood op de plank moet komen.

Verwacht van deze weblog geen feitelijk verslag van mijn pogingen om werk te vinden. Ik wil vrij zijn om mijn gevoelens op te kunnen schrijven zonder herkend te worden. Mijn weblog gaat over zelfoverwinning. Meer feitelijke verhalen en vragen met betrekking tot mijn zoektocht kan ik prima kwijt bij mijn partner en vrienden. In het achterliggende psychologische proces ben ik echter vrijwel alleen. Ik hoop dat de weblog tevens zal werken als stok achter de deur in mijn zoektocht en dat het schrijven me bewust zal maken van achtergronden van mijn gedrag. Waarom dan een weblog en geen dagboek? Eigenlijk hoop ik toch dat er mensen zijn die me kunnen inspireren of adviseren bij de worsteling die ik met mezelf aanga. En wie weet kan ik ook een ander weer inspireren in zijn of haar pogingen voor zichzelf te kiezen.