Verslagje van vandaag (10/3/2008)

Wat ik goed gedaan heb:
- Ik heb iemand die op mijn vakgebied werkzaam is gebeld. Drie weken geleden vroeg ze me of ik wilde adviseren over eens stuk dat ze me nog zou sturen. Ik greep dit met beide handen aan omdat ik hiermee contacten op kon doen die voor mij handig zijn en bovendien wat meer thuis raak in de werkcultuur van dit land. Toen ik echter niets van haar hoorde dacht ik dat ze me toch niet slim/competent of wat dan ook genoeg vond en zag er tegen op om haar er over te bellen. Toch heb ik het vanmiddag gedaan. Ze was buiten de stad en haar bereik was zo slecht dat we niet goed konden communiceren. Ik heb haar gezegd dat ik morgen terugbel. Geen resultaat, maar de aanzet is er.
- Ik heb me ingeschreven voor een twee daagse conferentie op mijn vakgebied, waar ik alle kans heb om vakgenoten te ontmoeten en feeling te krijgen voor hetgeen hier speelt.
- Ik heb een mailtje gestuurd aan iemand om te gaan koffie drinken. Ik zag hier tegenop omdat hij me enkele weken geleden heeft voorgedragen bij zijn baas, die me vervolgens enkel 'handige kennis' afhandig heeft gemaakt en me verder liet zitten. Ik schaamde me tegenover hem.
- Ik heb een koffieafspraak gemaakt met iemand die al jaren werkzaam is op mijn vakgebied en inmiddels tegen de pensioenleeftijd aanzit.

Wat ik uitgesteld heb tot 'later':
- Een telefoontje aan iemand die heel vaak zegt dat we binnenkort moeten afspreken, voor mij ook een handig persoon is om nader te kennen, maar die erg druk bezet is, waardoor onze afspraken steeds in het water vallen. Ik heb aangeboden vrijwilligerswerk voor haar organisatie te doen, maar sindsdien lijkt ze nog minder toegankelijk dan eerder. Ik schaam me tegen over haar omdat ik het gevoel heb dat ik alle tijd heb, en verder weinig te doen heb terwijl zij zich een slag in de rondte werkt. Ik heb het gevoel dat ik me opdring aan haar.
- Achter een klus aan bellen om uit te zoeken in hoeverre ik daar geschikt voor zou zijn. Ik ben bang dat als ze mijn buitenlandse accent horen en merken dat ik geen beroepsmatige ervaring heb in het vak, zullen gaan bulderen van het lachen...( 'HaHaHa')
- Mensen bellen die ik mijn resumé heb toegestuurd en van wie ik niets vernomen heb. Ik schaam me dat ik me aan hen opdring.
- Een koffieafspraak maken met iemand die werkt op een plek waar ik ook wel zou willen werken.

Gevoelens/gedachten
Mijn collega's uit mijn vorige werkkring zouden hoogst verbaasd zijn als ze zouden weten van mijn onzekerheid, zeker op het sociale vlak. In mijn werk was ik over het algemeen juist zelfverzekerd en ik had een sterke visie op de gang van zaken. Maar zoals hierboven te lezen valt stel ik telefoontjes uit, zeker als het er echt op aan komt. Dan ga ik dralen. Voordat ik in de 'sneltrein' van mijn vorige carrière belande, heb ik na mijn afstuderen kort geprobeerd om in mijn eigen vakgebied terecht te komen (wat niet gemakkelijk is). Meestal kwam ik echter niet verder dan mijn eigen selectieproces. Ik wees mezelf al af voor een baan voordat een ander dat kon doen. Deze neiging is weer terug. Bang om te falen, om niet het soort werk te kúnnen/mogen doen dat ik het liefst zou willen. Falen in een vakgebied dat je niet na aan het hart ligt is niet erg. Dan is er immers een logische verklaring? Ik denk dat dit laatste - hoe tegenstrijdig ook- een verklaring is voor de snelle carrière die ik in de afgelopen jaren maakte.

Ik ben zo bang voor afwijzing, dat ik ook al heel snel ergens een afwijzing in zie. In contacten is dit echt funest als je op zoek bent naar ander werk! Misschien had de eerste vrouw het gewoon te druk om mij het stuk nog toe te mailen voor ze het zou indienen, misschien heeft ze mijn Nederlandse naam in mijn mailadres verkeerd gespeld.... misschien... en dan nog wat geeft het om te worden afgewezen... ergens anders lukt het misschien wel. Bovendien weten ze niet wat ze missen...;-)

Verder zit mijn schaamte mij in de weg. Wellicht vind ik het lastig om afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben eerder iemand die zijn eigen boontjes dopt. Ik ben van nature niet echt geneigd om de hulp van anderen in te roepen. Terwijl ik het - ook toen ik nog werkte - het helemaal niet gek vond als een ander mijn hulp inriep om zich te orienteren op een loopbaan, of vanwege mijn contacten. Sterker nog, dat vond ik meestal heel erg leuk!

Ik vrees dat ik de komende tijd nog regelmatig van dit soort bespiegelingen zal opschrijven. Iets rationeel weten is niet hetzelfde als gevoelens van schaamte en onzekerheid onder controle hebben.

Ik hoop dat dit alles niet te saai wordt voor mogelijke lezers.... maar goed, jullie kunnen natuurlijk altijd weer verder surfen!

Anonymous